تأملات نابهنگام

عیبم مکن ای خواجه
                که در عالم معنی،

                        جهل‌است خردمندی
                                                  و...
                         دیوانه، خردمند

گرچه جانان دوست دارد دشمنی با دوستان،...

                                      دشمن جان ِ خودست،
                                                    آن‌کس که برگردد
                                                                        ز دوست

گر سر ِ وصل گدایی
                          چو من‌ات نیست،
                                            ...  رواست

گر سر ِ شه‌مات داری،
                           پیش اسبش
                                            رُخ بنه...
                                                         ........

راستی را در سپاهان*
                           خوش بود
                                         آواز رود*

رود را بر ساز کن مطرب، 
                                   که دل دادم به رود

جز غم به جهان هیچ نداریم
                                      ولیکن....

                       گر هیچ نداریم،
                                          غم هیچ نداریم

ما را
            نه ز دین آر
 بشارت،
            نه ز دینار

.....

کاندیشه ز دین
                     و
                       غم ِ دینار
                                   نداریم

گشت معلوم
                 "کنون"
                             قیمت ایّام وصال

که وصالت متصور نشود

                                 ....جز

                                        ...به

                                                خیال

من آنگه بختیار آیم
                        که یارم بختیار آید

ولی از بخت
                یاری کو؟
                           چو یار از دست بیرون شد؟

آنها که چو ما،
                 «ماهی ِ این بحر» نگشتند

شک نیست
             که «ماهیّتِ» ما را
                                   نشناسند

چند گویی که
       "دوای دل ریشت صبر است؟"
ترک درمان ِ دلم کن؛
       که در آن،
                   درمانی

ور ببینی،
                 در حقیقت
     

                         ...کعبه جز بُت‌خانه نیست...

به حقیقت بدان
                   که قصهء عشق...
                             پیش صاحبدلان،
                                                مجازی نیست

از چه نالم؟
                   چو فغانم،
                                     همه از خویشتن است...