دیروز بود یا پریروز؟
مهم نیست! اینکه چه روزی بوده مهم نیست؛ مهم اینه که وقتی حرفش به میون اومد، یاد روزی افتادم که با خانوم دکتر رفته بودیم کافه نشینی و اونجا بود که با کانون فرهنگی - حمایتب کودکان کار آشنا شدم. کانونی که با مسالهء کار کودکان مبارزه میکنه و سعی داره تا از طریق راههای فرهنگی و درست با این پدیده برخورد کنه.
وقتی اون روز شنیدم که بهاران کمکش اینه که میره اونجا و سعی میکنه به بچه ها موسیقی درس بده، خیلی از خودم خجالت کشیدم. اینکه آدم چه قابلیت هایی تو زندگی ش داره و اینکه تا چه حد میتونه از این قابلیت ها استفاده کنه و نمیکنه برام شده بود یه معضل. اولش با خودم فکر میکردم الان من خیلی تو زندگی م مشکل دارم و وقت ندارم به این مساله فکر کنم یا اهمیت بدم ولی هرچی بیشتر میگذشت انگار کمرم بیشتر زیر بار و فشار این واقعیت خم میشد که "من نه تنها هیچ کمکی نمیکنم، که ناشکری هم میکنم و قدر داشته هام رو نمیدونم."
دو سه ماهی از اون روز گذشت و دیروز وقتی بحث روز جهانی کودک پیش اومد به یاد کانون افتادم. الان که وضعیت پا در هوا و غیر ساکنی دارم شاید کمترین کمکم این باشه که در درجهء اول سعی کنم به همون تک و توک خواننده ای که اینجا رو میخونند، این کانون رو معرفی کنم و بعد هم اینکه سعی کنم از راههای دیگه ای کمکی بکنم از دور که خب، گفتنش اینجا شاید خیلی کار درستی نباشه.
اگر شما هم با من هم عقیده هستید، با کانون همراه باشید:
آدرس: بهارستان - خ مصطفی خمینی - بعد از پمپ بنزین - کوچه افشار - کوچه علیرضا جاویدی - کوچه تخت رونده - پلاک ۴.
تلفن: ۳۳۵۰۶۰۲۸ - ۳۳۱۲۷۸۷۴
پ.ن: این سایت نمیدونم وابسته به همین کانون باشه یا نه ولی به هر حال بد نیست به این سایت هم سری بزنید. قسمت نامه ها و نقاشی های کودکان رو از دست ندهید.
پ.ن ۲: آدرس سایت رسمی انجمن حمایت از کودکان. با تشکر از آرتمیس.
