امروز آهنگی رو شنیدم که به نظرم یکی از بهترین کارهای ساخته شده در زمینهء موسیقی بی کلام تو ایران میتونه به حساب بیاد. 
قطعه ای به اسم شالی زار که اجرایی هست از گروهِ سنتورنوازان به سرپرستی سیامک آقایی. استفادهء بی نظیر از ۵ سنتور و تنظیمی استثنایی، برگرفته از یک موسیقی محلی باعث شده از وقتی به خونه اومدم تا همین الان فقط بشینم و چندباره و چندباره این کار رو گوش کنم.
سر فرصت باید بشینم و بقیهء قطعه های این مجموعه رو هم گوش کنم ولی شالی زار به قدری زیبا و استادانه نوشته و اجرا شده که دلم نیومد سیراب نشده ازش بگذرم.

اونایی که موسیقی بی کلام ایرانی رو دوست دارند، از شنیدن این کار مطمئناً لذت خواهند برد. چیزی که تو این کار به نظرم جالب میاد طرز فکر و شناخت عالی اعضای این گروهه که از سازی مثل سنتور که پر دردسر ترین ساز ایرانی از نظر کوک و یا قابلیت های فنی و اجرایی هست تونستند اثری به وجود بیارند که نقصی نشه توش پیدا کرد و شنونده رو با خودش ببره به دوردستها.

خریدن این دی وی دی رو به همهء اونایی که دغدغهء موسیقی دارند پیشنهاد میکنم و آرزو میکنم که از این گروه کارهای جدید و بهتری بشنوم.

---------

پ.ن: این آقای آقایی و اعضای گروهشون نه پسرخالهء من هستند و نه دوست و آشنا! من خودم برای بار اول مصاحبه ای ازشون خوندم و کنجکاو شدم که کارشون رو بشنوم و به عنوان کسی که موسیقی، دغدغهء اصلی زندگیشه حس میکنم میتونند آیندهء روشنی داشته باشند. همین!  

نوشته ای از پدرام جوادزاده در همین زمینه (+)