پالسترینا حدود ۹۳ مس*، یا بیشتر نوشت که بسیاری از آنها کاملاً جدید هستند. این موضوع به خصوص پس از آن درگیری مختصر با شورای تر ِنت و تلاش کلیسای کاتولیک برای حذف شادی و نشاط از موسیقی، جالب توجه است.
ظاهراً مقامات کلیسا از کشف این موضوع بسیار عصبانی بودند که آهنگسازان از معادل های قرن شانزدهمی ِ ۴۰ ترانهء پر فروش، در نگارش موسیقی مقدس ایشان استفاده می کرده اند. برخی روحانیون غیور تر می خواستند موسیقی پلی فون** را به طور کامل قدغن کنند و به آواز های مونوفون**  [ ... ] بازگردند. (مضحک است که همیشه کسی هست که می خواهد به اصول بازگردد. بعضی چیزها هیچ وقت تغییر نمی کنند.)

*مس به معنای نماز است و در واقع فرمی از موسیقی نیز هست که بر روی متن نماز کلیسا نوشته می شود.
** پلی فون به معنای چند صدایی است و مونوفون به معنای تک صدایی است. البته اگر من مترجم بودم از واژه های پلی فونیک و مونوفونیک استفاده می کردم.

باقی قضایای تاریخ موسیقی - دیوید دبلیو باربر - ترجمه ی پیام روشن - انتشارات ماهور ۲۷۰۰ توامن

--------------

این کتاب که در واقع ادامهء کتابِ "باخ، بتههون و باقی بر و بچه ها" است، با دیدی طنزآمیز به مسائل مختلف در رابطه با تاریخ موسیقی غرب می پردازد که برای آن دسته از کسانی که تاریخ موسیقی غرب را نمی شناسند ولی دوست دارند کمی با آن آشنایی پیدا کنند بسیار مناسب است چرا که نه تنها چیزی که می خواهند یاد بگیرند را یاد می گیرند که از اول تا آخر کتاب آنقدر می خندند که گاهی اصل موضوع را به طور موقت فراموش می کنند.
به آن دسته از دوستانی که موسیقی غرب را خیلی خوب هم می شناسند، خواندن این کتاب را پیشنهاد می کنم چون علاوه بر مرور مسائلی که می دانند با یک سری مسائل زرد و بامزه هم آشنا می شوند و در عین حال احتمالاً خنده ای وارد کتابخوانی شان می شود.

پ.ن: چقدر مودب شدم من در ضمن!