اصلاً وقتی که ساز باشه، حتا میخواد یه کیبورد معمولی ِ کاسیو باشه، ذوق و شوق نوشتن دوباره برمیگرده. نه اینکه فقط ایده های جدید به سراغت بیان ها...، نه؛ به اندازهء کافی کار نیمه تمام و ایده های ننوشته داری؛ ولی وقتی این وسیلهء ساده حضور داره و میتونی بشینی پشتش و خودت رو غرق بکنی تو نواختن و تو صداهایی که بخشی ش مالِ خودته، اون موقه اون حس و حال برمیگرده. اینجا دیگه بهونه ای واسه ننوشتن نیست و دیگه از قالب اون نویسندهء بی کتاب و قلم دراومدی.

برای خلق کردن، علاوه بر اینکه به ایده های نو و جالب نیاز هست، فضاسازی مناسب یکی از مهم ترین مسائل برای پروروندنِ ایده هاست. اینجاست که وقتی میشینی پشت ساز و چهار تا آکورد ساده رو میزنی، اون فضا، اون حس و اون همه ایده های نوشته نشده دوباره به طرفت هجوم میارن و وجودت سرشار میشه از خلاقیت.

از دیروز تا حالا بیشتر وقتم رو پشت کیبورد گذروندم و تمام کارهای نیمه تمامم رو دوباره بررسی کردم به خصوص (...) که یه جورایی دم دست تره و برای نوشته شدن راحت تره. ایده های عظیم تر رو گذاشتم کنار و فقط دارم سعی میکنم بهشون فکر کنم. میدونم که زیادی نواختن هم میتونه مضر باشه و به خصوص برای من که نوازنده نیستم و تکنیک خوبی هم اصلاً ندارم و فقط دلنگ دولونگی میکنم تا بتونم اون فضا رو برای خودم بسازم، میتونه خیلی دردسر درست کنه و باید دوباره به همون عادت گذشته هم فکر کنم؛ یعنی نوشتن ایده های کلی و پیاده روی های طولانی و بی هدف برای تمرکز کردن روی این ایده ها و پروروندنشون.
الان هم که پاییزه و هوا جون میده واسه اینجور پیاده روی ها....

--------

پ.ن: شازده تا حدی دربارهء سفر اخیر تو وبلاگش نوشته. به روز شده! بخونید!