چند وقت پیش وقتی هفتان مورد فی.تری.زاسیون قرار گرفت حس خیلی بدی داشتم. یه جورایی اعصابم از این مساله ریخته بود به هم و دوست داشتم یه کمی فقط سوال کنم! این چرایی قضیه خیلی اعصابم رو اذیت کرده بود. وقتی که هفتان یه جورایی می‌شه گفت رسماً تعطیل شد این حس بدتر هم شد و با وجود اینکه اصولاً آدم مثبت اندیشی هستم و همیشه دوست دارم به این فکر کنم که می‌شه جلوی خیلی چیزها رو گرفت، ولی اون موقع واقعاً نمی‌تونستم این مثبت‌اندیشی رو توی خودم قوی‌تر کنم.
یادمه که خانم صابری هم ازم خواسته بود که توی کمی با موسیقی مطلبی در این زمینه بنویسم که من هی دست دست کردم؛ راستش حسی برای نوشتن نداشتم و اونقدر عصبانی و ناامید و کلافه بودم که ترجیح دادم چیزی ننویسم که فردا بابتش پشیمون بشم، اون تو وبلاگی که برام خیلی جدی تر از این وبلاگه که توش از روزمرّه‌گی ها و حس‌ها و یادداشت های شخصی‌ام می‌نویسم و فعالیت فرهنگی‌ی به حساب نمیاد.

دیروز از طریق وبلاگ آرتمیس با مینیاتور آشنا شدم که رنگ و بوی هفتان رو داره. یه وبلاگ که با ظرافت و تفکر خاصی به نوشته‌ها و خبرهای فرهنگی-هنری لینک می‌ده و می‌تونه کم کم جای خالی هفتان رو یه جورایی پر کنه.
البته مطمئناً این حرکت داره اولین قدم‌هاش رو برمی‌داره و نباید شک کنیم که حمایت‌های وبلاگی از طریق کسانی که مسائل هنری و فرهنگی براشون اهمیت داره و اونا رو دنبال می‌کنند می‌تونه خیلی موثر باشه.
پس، از این وبلاگ دیدن کنید و اگر تمایل دارید حتماً توی وبلاگ‌هاتون بهش لینک بدید و در صورت امکان معرفی‌اش کنید تا کم‌کم این حرکت گسترده‌تر و کم‌نقص تر بشه.
برای دست‌اندرکاران مینیاتور آرزوی موفقیت توی کارشون دارم.