سریال میبینیم...
من از وقتی لاست شروع شد، خیلی آگاهانه سعی کردم درگیرش نشم چون میدونستم جیجی آبرامز چه پتانسیلی برای روانی کردن بیننده هاش داره و همون Alias واسه هفت پشتم بس بود! البته خب، تابستون امسال آرش خان عزیز بالاخره ما رو به اعتیاد کشوند و باعث شد آلودهء لاست و بعد از اون Prison Break بشم که خب همینجا صمیمانه دستش رو انقدر فشار میدم تا له بشه و دیگه هوس نکنه من رو معتاد کنه به سریال دیدن!
از این شوخی ها که بگذریم، باید بگم که تازگی ها شروع کردم به دیدن سریال The Sopranos که اصولاً همه چیزش با سریال های تولیدی فاکس و ای بی سی، فرق میکنه. یعنی کلاً فکرش رو نمیکردم که میشه سریالی هم تولید کرد که جاذبه های هنری خوبی داشته باشه! سوپرانوز که داستان یه خاندان مافیایی ِ نیویورکیه، از نظر هنری به نظر من یه سروگردن بالاتر از لاست و امثالهم قرار داره؛ کلاً فلسفهء ساختش هم متفاوته و به هیچ وجه دنبال این نیست که بیننده رو طوری درگیر خودش بکنه که از خواب و خوراک بیافته که ببینه هفتهء بعد چه اتفاقی قراره بیافته.
نورپردازی ها و صحنه پردازی ها یه جورایی آدم رو یاد پدرخوانده میاندازه که خب به نظر تا حدی هم طبیعی میرسه؛ شخصیت پردازی ها واقعاً عالی و بی نظیر هستند، بازی هنرپیشه ها هم خیلی خوبه و کلاً فضایی که تو روند این سریال ترسیم میشه خیلی باور پذیر و در عین حال خیره کننده است. البته شنیدم که این سریال همراه Six Feet Under به عنوان بهترین سریالهای ساخته شده از نظر هنری و فنی به حساب میان... الان هم که گیر دادم به دانلود کردن همین Six Feet Under.
خلاصه که اگر سریالبین هستید و دنبال جنس درست و حسابی و هنری میگردید، سوپرانوز رو از دست ندین که واقعاً خوش ساخت و عالیه.
پ.ن: الان آخرین قسمت لاست رو گذاشتم برای دانلود... از هفتهء پیش میدونستم که قسمت های پایانی این فصل رو دارم میبینم چون اگر دقت کرده باشید تو تمام فصل های لاست، تو قسمت های پایانی، موسیقی خاصی بعضی از صحنه ها رو همراهی میکنه که هفتهء پیش بای اولین بار تو فصل پنجم شنیده شد.