تأملات نابهنگام

می‌دونی؟
کابوس رو می گم!  بدترین قسمتش خود کابوس دیدنه نیست! هرچقدر هم آدم موقع دیدن اون همه تصویرهای عذاب آور به خودش بپیچه و دلش بخواد از اون خواب لعنتی بیدار بشه، باز هم بدترین قسمت اون نیست؛
می‌دونی؟
بدترین قسمت کابوس دیدن، اون لحظه است که از خواب بیدار می‌شی و می‌فهمی همهء اون اتفاقهای آزاردهنده بیشتر از یه خواب نبوده ولی هنوز انگار نمی‌تونی باور کنی و روی تخت می‌شینی و دور و بر تخت رو نگاه می‌کنی  و با ناباوری فکر می‌کنی هنوز اثری از اون اتفاقهایی که تو خوابت دیدیشون، کنار تختت وجود داره و انگار همهء اون اتفاقات و موجودات قایم شدند و منتظرند تا تو دوباره سرت رو بذاری رو بالش تا بیان سراغت. 
میدونی؟
تمام این اتفاق، شاید پنج ثانیه هم طول نکشه، اما به اندازهء یک عمر می‌گذره و سخت ترین لحظه‌‌های کابوس دیدنه، همون چند ثانیهء اولی که از خواب می‌پری؛
می‌دونی؟