تأملات نابهنگام

اولین دروغ را که گفتی، دروغ‌های بعدی آسان‌تر گفته می‌شوند!
مطمئن باش، که وقتی کسی به دروغ شنیدن عادت نداشته باشد، آن دروغ را باور خواهد کرد؛ شک نکن!

اولین جهتِ خطا را اگر رفتی، تا آخر راه همینطور دایم در همین جاده، خواهی رفت بدونِ اینکه خودت حواست باشد راهی که می‌روی چقدر اشتباه است.
مطمئن باش اگر از کسی نپرسی، هیچوقت در‌نخواهی یافت که در چه مسیر غلطی قدم نهاده‌ای.

فقط خودت هستی و خودت، که می‌توانی سر فرمان را به دست بگیری و بپیچانی و از آن مسیر اشتباه بیرون بیایی؛ مطمئن باش،...فقط خودت! مطمئن باش که می‌توانی از آن راه غلط خارج شوی؛ اما تا وقتی خودت نخواهی و سر آن فرمان لعنتی را کج نکرده باشی، تا وقتی با آن لجاجتِ احمقانه کنار نیامده باشی، مطمئن باش نه کسی تو را از اشتباهت آگاه می‌کند نه خودت هیچوقت خواهی فهمید چرا و از کجا و از کِی، راه را اشتباه رفته‌ای و همینطور در همین راه خواهی رفت و شاید زمانی از راه برسد که با تمام وجودت حس کنی راه را اشتباهی رفته‌ای... ای کاش آن موقع برای فرمان دست گرفتن و پیچاندنش زیاد دیر نشده باشد؛

مطمئن باش!