تأملات نابهنگام

یکی از چیزهایی که تو بعضی از فیلم های وودی آلن می‌بینم و ازش خوشم نمیاد اینه که معمولاً هنرپیشه‌های نقش اول، تو مدل حرف زدن و رفتار کردنشون به شدت شبیه خود وودی آلن رفتار می‌کنند؛ به خصوص، این حالت تو فرم حرف زدن و اون تکرارهای پشت هم ِ کلمه ها و تاکید کردن ها و تردید داشتن تو حرف زدن های همه‌شون یک طورهایی آزار دهنده است. نه اینکه بخوام بگم خودِ این فرم حرف زدن رو نمی‌پسندم؛ نه! ولی وقتی می‌بینم که این شیوهء رفتاری انگار از روی رفتار خود کارگردان عیناً کپی برداری شده برام جذابیتش رو یک کم از دست می‌ده.
مثلاً تو فیلم Anything else به بازی جیسن بیگز دقت کنید متوجه منظورم خواهید شد،... اونجا دقیقاً انگار خود وودی آلن ِ جوان داره بازی می‌کنه. یا مثلاً از اون جالب تر تو فیلم Vicky Cristina Barcelona این حالت‌های رفتاری رو می‌شه هم تو بازی اسکارلت جوهانسون (کریستینا) و هم تو بازی ربه‌کا هال (ویکی) دید. یعنی مثلاً توی این فیلم بازی بی‌نظیر خاویر باردم و بازی شاهکار پنلوپه کروز هم نتونست این حالت از تقلیدِ اون دو تا بازیگر رو پوشش بده به نظرم.

البته شاید این مساله برمی‌گرده به تحت تاثیر بودن بازیگرها از رفتار کارگردان؛ یادمه وقتی کلاس ایتالیایی می‌رفتم، یکی از همکلاسی‌هام دستیار فرمان آرا بود توی فیلم بوی کافور عطر یاس و تو فرم صحبت کردن و رفتارش و حتی راه رفتنش یه جور تاثیرپذیری وحشتناک از فرمان‌آرا رو می‌شد دید. طوری که (از اونجایی که شباهت ظاهری و فیزیکی‌یی هم با خود فرمان آرا داشت) گاهی اوقات فکر می‌کردم پسر خود فرمان آراست!

نمی‌دونم این مساله چقدر می‌تونه روی تولید یه اثر هنری تاثیر بگذاره ولی من وقتی این دو تا فیلم از وودی آلن رو تماشا می‌کردم به شدت این شباهت رفتاری برام آزار دهنده بود و حس می‌کردم حضور وودی آلن خیلی زیادیه. چیزی که تو شاهکار دیگه‌ش match point اصلاً وجود نداره؛ فیلمی که به نظرم بهترین کار وودی آلن به حساب می‌آد.