بغض لعنتی دوباره گلوم رو گرفته؛
نشستم پشت کیبورد "گل گلدون من" رو برای خودم زمزمه می کنم...
اونجا که می رسه به "وقتی چشمات هم میاد؛ دو ستاره کم میاد" دیگه نمی تونم تحمل کنم....

با اشک می خونمش... با آکوردهای غلط و غلوط؛ بی هدف... عین مرغ سرکنده شد این ترانهء بدبخت...