تأملات نابهنگام

گاهی اوقات احتیاج به یه خونه تکونی اساسی رو واقعاً حس میکنم. منظورم خونه تکونی واقعی نیست؛ یه جور خونه تکونی درونی! ولی خب همیشه این کار برای من باید یه جورایی سمبلیک هم باشه وگرنه کلاً تاثیری نخواهد داشت.

مثلاً اینکه شروع کنی به کمدهای اتاقت رو مرتب کردن و جمع و جور کردن و کلی آت و اشغالی که نیاز نداری رو دور ریختن؛ یا مثلاً ویندوز کامپیوتر رو دوباره نصب کردن یا فایل ها رو مرتب کردن...
ولی تجربه ثابت کرده هیچ چیزی بهتر از مرتب کردن و خلوت کردن فیسبوک به این امر خطیر کمک نمیکنه. دیروز نشستم و کلی از اونایی که تو فیسبوک همینطوری الکی اسم رفیق رو همراهشون داشتند مخفی کردم. اهل حذف کردن و اینا چندان نیستم... یعنی اگر بخوام حذف کنم خودم رو حذف میکنم. ولی این پنهان کردن پستهای بی مزه و بی سر و ته خیلی از آدمای فیسبوک به شدت الان داره بهم احساس آرامش میده.

الان تو صفحه ام فقط نزدیک ترین دوستان ایرانی و ایتالیاییم هستند و بس! حوصلهء زیاد شنیدن ندارم که به اندازهء کافی تو دوران بمباران اطلاعاتی به سر میبریم و هرچی وزنهء این خوندن های بی مورد رو کمتر کنیم تو مصرفِ وقتمون بیشتر و بهتر صرفه جویی کردیم.